Rugby World Cup. 13-10-2007

Intermezzo over de historiek van de Zuidfranse rugbycultuur.

Vele jaren geleden was rugby een verboden sport in alle katholieke gebieden. Het is daardoor dat heden ten dage voetbal nog steeds het stokpaardje is in landen zoals het onze, Spanje, Italië enzovoorts. In de protestantse streken werd Rugby echter minstens even belangrijk en misschien wel belangrijker (denk bijvoorbeeld aan Australië) dan voetbal.
(Ik verwijs u graag door naar Wikepedia voor uitgebreidere informatie!)
Het Zuiden van Frankrijk kent een behoorlijke Rugbycultuur met Toulouse als centrum, maar daar moet Montpellier niet voor onderdoen. Als een van de gaststeden voor de Rugby World Cup 2007 stond heel het stad hier ieder weekend van begin september tot half oktober op zijn kop. Kreten als 'ALLEZ LES BLEUS' (want blauw is het uniform van de nationale ploeg) en 'ON A GAGNÉ (in het beste geval) werden overal ritmisch rond je oren gezwierd, tramlijnen werden onderbroken wegens achtergebleven levensgrote mascottepoppen (kangoeroes in het gaval van Australïe) en overal liep de bevolking er verdacht uniform bij.
Het leeft hier dus.

Ondertussen is de finale in aantocht, maar de Fransen zullen hem helaas niet spelen. De beslissende match tegen de Engelsen was vorige zaterdag en terwijl de grote massa aan het scherm op de Place De La Comedie gekluisterd zat, heb ik hem in een eerder bizar kader bijgewoond:
Fabrice, een vriend van Marine (uiteraard van de politieke beweging) had uitnodigingen
voor de Bodéga van de Mairie. Een aantal keer per jaar geeft het stadsbestuur van Montpellier een feest voor een bepaalde groep inwoners van Montpellier en deze keer was het de beurt aan alle 'jongerenassociaties'.
En ik mocht Marine, Fabrice en heel de kern van hun socialistische beweging dus vergezellen: een VIP-zone achter het grote scherm op de Comedie, compleet met waanzinnig buffet aan Zuid-Franse specialiteiten (Aligôt, een soort aardappelroomkaaspuree en chocoladeframboosbavarois), champagne en uiteraard een persoonlijk scherm voor de rugbymatch.
Heel plezant om zo'n match met z'n allen te volgen en de kreten van (ditmaal) ontgoocheling te horen opwellen, maar ik was toch eerder gefacineerd door de setting van het hele gebeuren: allemaal hoge piefen in kostuum, een groot contrast met een DJ in spidermanT-shirt.
Je moet me dus ook niet vragen achter de regels van rugby. Na mijn eerste match kon ik alleen maar concluderen dat het er heel wat zijn, dat je op verschillende manieren punten kan scoren en dat er achter al de brutaliteit toch ook wat tactiek zit. 't Is in ieder geval amusant: alle spelers zien eruit als Griekse versies van holbewoners en mijn algemene indruk was dat er veel meer beweging in zo'n match zit dan bij voetbal, maar dat kan er voor mijn lekenoog ook wel aan liggen dat er veel meer spelers zijn (15 per ploeg).
Bon, zo'n feesten zijn natuurlijk niet voor elke week. Het voelt ook een beetje raar werkelijk geïnviteerd te zijn. Toen ik Quentin erover vertelde had hij er duidelijk zijn eigen gedacht over: 'jaja, en voor wat voor jongerenorganisaties was dat dan ???' zei hij :-). De decadentie droop er inderdaad vanaf.

Maar toch plezant voor een keer en hé: welke erasmusstudent kan er nog zeggen dat hij de hand van de burgemeester van Montpellier heeft geschud?