Om half 12 uitgebreid afscheid genomen van la familia. Ik had het er toch een beetje moeilijk mee, geheel tegen mijn verwachtingen in. Beetje knikkende knieën, op de TGV, hele flinke mama. Een TGV lijkt van binnenuit helemaal niet zo snel te gaan en 5 uur reizen is toch wel lang als je zo vol spanning zit. Frans mutske (cadeautje van Godelief) ganse reis opgezet maar ho, snel terug af bij snikhete aankomst in Montpellier.
Heel raar gevoel, daar op het perron stappen. Ook wel een beetje een gesleur met een rugzak, gigantische tas en loodzware handbagage. En dan het station buiten stappen en totaal overdonderd worden: drukte, palmbomen, fonteinen, mensen, platanen, prachtige herenhuizen met die typische luikjes en overal was iedereen wel met iets bezig. Je kon de mediterrane sfeer onmiddellijk voelen.
Toch even adempauze nemen en snel terug in de schaduw gaan staan. Adres jeugdherberg opgezocht en tram genomen. Meteen oogjes opentrekken. Wauw, wat een ruimte overal. La Place De La Comedie: onvergetelijke eerste indruk. Beetje weg kwijt, maar jeugdherberg dan uiteindelijk toch gevonden. Paniek want volzet, maar na de nodige onderhandelingen in slecht Engels en nog slechter Frans (de reservatie was nog niet verwerkt) toch nog een bedje gekregen. Niet duur en met ontbijt. Hopelijk kan ik hier nog enkele dagen blijven.
Hongerig en bezweet dus: douche nemen en eten zoeken. En wel in die volgorde.
Meteen de eerste avond al is Marine (23, studeert Rechten) me komen oppikken aan de jeugdherberg. Samen naar ’t appartement gewandeld. ‘t Is zo’n typisch Frans jaren zestig appartementsblok. Misschien een beetje saai en clean, maar wel heel ruim. Doet sterk denken aan de ‘immeuble d’habitation van Le Corbusier in Marseille. Ideaal dus voor architectuurstudenten. Quentin was er ook, heel sympathieke jongen: 27 jaar, studeert geschiedenis. En dan rondleiding: 4 grote slaapkamers met elk een eigen terras, een grote keuken, badkamer, berging, leefruimte (ook met terras). Zoiets groots willen in Antwerpen is zoeken naar ’n speld in ’n hooiberg. Nu ja, zo aandachtig nu ook weer niet gekeken, maar voor de moment ben ik rap content. Geen zes maanden in de jeugdherberg alstublieft.
Pintje gedronken (Heineken weliswaar) met de huidige bewoners en Marine en Quentin. Ongeveer 1/3 begrepen van waarover het ging maar ik doe men best. Ik merk wel dat ’t op den duur erg vermoeiend is, je heel de tijd concentreren op een vreemde taal. Om 22u afgesproken voor de “McDo” met Chadie. Fijne wandeling door Montpellier by night. ’t Appartement ligt echt wel dicht tegen de stadskern. Chadie krijgt geen pauze bij McDonalds dus dan maar ’n hapje eten bij ’n goedkope kebab. Vergeten dat je in Frankrijk niet hoeft te betalen voor kraantjeswater. Hele fijne babbel en vooral heel blij dat ik mijn eerste avond in mijn nieuwe stad niet alleen moest doorbrengen. Met Quentin terug naar de jeugdherberg en daar aan een korte slapeloze nacht begonnen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten