Intermezzo over de historiek van de Zuidfranse rugbycultuur.
Vele jaren geleden was rugby een verboden sport in alle katholieke gebieden. Het is daardoor dat heden ten dage voetbal nog steeds het stokpaardje is in landen zoals het onze, Spanje, Italië enzovoorts. In de protestantse streken werd Rugby echter minstens even belangrijk en misschien wel belangrijker (denk bijvoorbeeld aan Australië) dan voetbal.
(Ik verwijs u graag door naar Wikepedia voor uitgebreidere informatie!)
Het Zuiden van Frankrijk kent een behoorlijke Rugbycultuur met Toulouse als centrum, maar daar moet Montpellier niet voor onderdoen. Als een van de gaststeden voor de Rugby World Cup 2007 stond heel het stad hier ieder weekend van begin september tot half oktober op zijn kop. Kreten als 'ALLEZ LES BLEUS' (want blauw is het uniform van de nationale ploeg) en 'ON A GAGNÉ (in het beste geval) werden overal ritmisch rond je oren gezwierd, tramlijnen werden onderbroken wegens achtergebleven levensgrote mascottepoppen (kangoeroes in het gaval van Australïe) en overal liep de bevolking er verdacht uniform bij.
Het leeft hier dus.
Ondertussen is de finale in aantocht, maar de Fransen zullen hem helaas niet spelen. De beslissende match tegen de Engelsen was vorige zaterdag en terwijl de grote massa aan het scherm op de Place De La Comedie gekluisterd zat, heb ik hem in een eerder bizar kader bijgewoond:
Fabrice, een vriend van Marine (uiteraard van de politieke beweging) had uitnodigingen
voor de Bodéga van de Mairie. Een aantal keer per jaar geeft het stadsbestuur van Montpellier een feest voor een bepaalde groep inwoners van Montpellier en deze keer was het de beurt aan alle 'jongerenassociaties'.
En ik mocht Marine, Fabrice en heel de kern van hun socialistische beweging dus vergezellen: een VIP-zone achter het grote scherm op de Comedie, compleet met waanzinnig buffet aan Zuid-Franse specialiteiten (Aligôt, een soort aardappelroomkaaspuree en chocoladeframboosbavarois), champagne en uiteraard een persoonlijk scherm voor de rugbymatch.
Heel plezant om zo'n match met z'n allen te volgen en de kreten van (ditmaal) ontgoocheling te horen opwellen, maar ik was toch eerder gefacineerd door de setting van het hele gebeuren: allemaal hoge piefen in kostuum, een groot contrast met een DJ in spidermanT-shirt.
Je moet me dus ook niet vragen achter de regels van rugby. Na mijn eerste match kon ik alleen maar concluderen dat het er heel wat zijn, dat je op verschillende manieren punten kan scoren en dat er achter al de brutaliteit toch ook wat tactiek zit. 't Is in ieder geval amusant: alle spelers zien eruit als Griekse versies van holbewoners en mijn algemene indruk was dat er veel meer beweging in zo'n match zit dan bij voetbal, maar dat kan er voor mijn lekenoog ook wel aan liggen dat er veel meer spelers zijn (15 per ploeg).
Bon, zo'n feesten zijn natuurlijk niet voor elke week. Het voelt ook een beetje raar werkelijk geïnviteerd te zijn. Toen ik Quentin erover vertelde had hij er duidelijk zijn eigen gedacht over: 'jaja, en voor wat voor jongerenorganisaties was dat dan ???' zei hij :-). De decadentie droop er inderdaad vanaf.
Maar toch plezant voor een keer en hé: welke erasmusstudent kan er nog zeggen dat hij de hand van de burgemeester van Montpellier heeft geschud?
dinsdag 16 oktober 2007
ECOLE NATIONALE SUPERIEURE D'ARCHITECTURE DE MONTPELLIER. 12-10-2007
Helaas is er van al het geplande reizen tussen de Franse les en de start van het nieuwe schooljaar toch niet zoveel in huis gekomen, maar dat betekend ook dat ik hier dus wel genoeg om handen had om het niet elders te moeten gaan zoeken.
Het bezoek van Liene en Bert was ultrafijn. Stadsbezoeken en uiteraard: zoobezoek, hoe kan het ook anders voor een Aerts? McFlurry's Noix De Pécan snoepen op de Place de la Comedie. Zeer moeilijk afscheid ook achteraf! Caroline en Ine Leen meegenomen naar de lokale erasmusfeesten een fijn toeristenweekend in Nîmes doorgebracht.
Tussen het strand en de feesten door veel cultuur opgesnoven en het kleine stadje Béziers verkend.
De herfst kondigde echter ook hier in het Zuiden van Frankrijk een gematigder feesten aan: gewerkt zal er worden!
Zoals in alle hogescholen verliep de eerste week hier behoorlijk chaotisch: nergens een aanwijzing over het lokaal waar de cursus zal doorgaan, als erasmusstudent heb je er dan ook het raden naar of je wel in het juiste lokaal zit als er iemand de ontwikkeling van de doorboring van een prisma met een piramide uit de doeken begint te doen, sommige docenten nemen nog verlof tot eind november, van sommige cursussen is men nog niet zeker wat met erin wil behandelen, van anderen weet men niet eens of ze hem überhaupt nog wel gaan geven dit jaar.
Dit soort zooi heb je echter overal en over de opvang van erasmusstudenten heb ik hier zeker niet te klagen. In Antwerpen daarentegen heb ik vaak medelijden met die arme buitenlandse schaapjes die compleet verloren lopen.
Tijdens een eerste onthaalmoment werd de werking van de school een beetje uiteengezet en er was een welkomswoordje van de directrice.(Iedereen super gastvrij en behulpzaam) Ook een zeer geforceerde kennismaking met de andere erasmusstudenten op school: we zijn met zo'n 40-tal en buiten de Duitsers (weeral) zijn er niet meer dan twee studenten die dezelfde moedertaal spreken. Goed voor de integratie dus :-).
Nog twee Belgen van La Cambre in Brussel, maar geen enkele andere Vlaming. En zo hoort het ook. De namiddag werd op een minder geforceerde manier afgesloten met een welkomsapperitief georganiseerd door de vrijwilligers van La K'Fet, een cafetaria'tje georganiseerd voor en door studenten. C'était sympa!
De tweede week is de studio wel reeds van start gegaan en het werd me meteen duidelijk dat de intensiteit ervan en het niveau zeker niet moeten onderdoen voor de Studio's in Antwerpen. En misschien dat hij zelfs nog wel een beetje zwaarder zal zijn. Ik zit in de Studio 'Projet Urbain' bij twee jonge docenten en de opdracht is volledig gericht op urbanisme dus ik ben content: dat is waarvoor ik kwam.
De opdracht bestaat erin een van de kleine communes (Boirargues) in het randgebied van de verstedelijkte agglomeratie Montpellier op te waarderen door middel van de ontwikkeling van een nieuwe woonwijk aan weerszijden van de Avenu de la Mer (een zeer drukke rijksweg die Montpellier met de kust verbindt).
Hopla, iedere week presentatie van je analyses en ontwerpen en die begeleidingen verlopen hier op een geheel andere manier dan in Antwerpen: iedere week hangt elke student zijn werk aan de muur en ieder onderdeel wordt in groep besproken. Goed systeem om een overzicht te krijgen van de verschillende persoonlijke benaderingen en interpretaties van de opdracht, maar het vergt wel een enorme inspanning om je een ganse dag op presentaties die telkens over hetzelfde onderwerp handelen, te concentreren.
En zeker als je dan tegelijk een vreemde taal moet begrijpen en ook de inhoud moet vatten.
Maar niet getreurd, eens we een aantal weken bezig zijn zal ik ook wel in het ritme komen dat de studenten hier blijkbaar aangeboren hebben (Zuiderse mentaliteit? ONEE) en de andere vakken vallen best mee.
'Ville et Territoires', een vak over de historiek van de méditerrane stad; 'Processus de Conception', een vak over ontwerpmethodologie, 'urbanisme operationnel' is een lezingenreeks over stedenbouw, 'Informatique 3 et 4' over Autocad 2D en 3D, andere 3D programma's en de constructie van websites en tot slot m'n favoriet: Pratiques Plastiques Projet Personnel. Een vak waarbij je in kleine groepjes rond allerlei vormen van beeldende kunst werkt. Ik heb gekozen voor Prof Liebard: een echte PaulusDeBoskabouter waarbij je sculpturen in beton mag maken. Zie foto's op Picasa: aan de slag met hamerkeu, zaagskeu en beitelkeu.
Kan je je ooit inbeelden dat we zoiets zouden doen op het immer functionalistische Henry Van De Velde Instituut in Antwerpen? Ik denk het niet.
Tot zover de uiteenzetting over ENSAM. En aangezien het drukke uurrooster het in de week niet toelaat s'avonds de bloemetjes buiten te zetten, nemen we het er in het weekend dan maar deftig van.
Het bezoek van Liene en Bert was ultrafijn. Stadsbezoeken en uiteraard: zoobezoek, hoe kan het ook anders voor een Aerts? McFlurry's Noix De Pécan snoepen op de Place de la Comedie. Zeer moeilijk afscheid ook achteraf! Caroline en Ine Leen meegenomen naar de lokale erasmusfeesten een fijn toeristenweekend in Nîmes doorgebracht.
Tussen het strand en de feesten door veel cultuur opgesnoven en het kleine stadje Béziers verkend.
De herfst kondigde echter ook hier in het Zuiden van Frankrijk een gematigder feesten aan: gewerkt zal er worden!
Zoals in alle hogescholen verliep de eerste week hier behoorlijk chaotisch: nergens een aanwijzing over het lokaal waar de cursus zal doorgaan, als erasmusstudent heb je er dan ook het raden naar of je wel in het juiste lokaal zit als er iemand de ontwikkeling van de doorboring van een prisma met een piramide uit de doeken begint te doen, sommige docenten nemen nog verlof tot eind november, van sommige cursussen is men nog niet zeker wat met erin wil behandelen, van anderen weet men niet eens of ze hem überhaupt nog wel gaan geven dit jaar.
Dit soort zooi heb je echter overal en over de opvang van erasmusstudenten heb ik hier zeker niet te klagen. In Antwerpen daarentegen heb ik vaak medelijden met die arme buitenlandse schaapjes die compleet verloren lopen.
Tijdens een eerste onthaalmoment werd de werking van de school een beetje uiteengezet en er was een welkomswoordje van de directrice.(Iedereen super gastvrij en behulpzaam) Ook een zeer geforceerde kennismaking met de andere erasmusstudenten op school: we zijn met zo'n 40-tal en buiten de Duitsers (weeral) zijn er niet meer dan twee studenten die dezelfde moedertaal spreken. Goed voor de integratie dus :-).
Nog twee Belgen van La Cambre in Brussel, maar geen enkele andere Vlaming. En zo hoort het ook. De namiddag werd op een minder geforceerde manier afgesloten met een welkomsapperitief georganiseerd door de vrijwilligers van La K'Fet, een cafetaria'tje georganiseerd voor en door studenten. C'était sympa!
De tweede week is de studio wel reeds van start gegaan en het werd me meteen duidelijk dat de intensiteit ervan en het niveau zeker niet moeten onderdoen voor de Studio's in Antwerpen. En misschien dat hij zelfs nog wel een beetje zwaarder zal zijn. Ik zit in de Studio 'Projet Urbain' bij twee jonge docenten en de opdracht is volledig gericht op urbanisme dus ik ben content: dat is waarvoor ik kwam.
De opdracht bestaat erin een van de kleine communes (Boirargues) in het randgebied van de verstedelijkte agglomeratie Montpellier op te waarderen door middel van de ontwikkeling van een nieuwe woonwijk aan weerszijden van de Avenu de la Mer (een zeer drukke rijksweg die Montpellier met de kust verbindt).
Hopla, iedere week presentatie van je analyses en ontwerpen en die begeleidingen verlopen hier op een geheel andere manier dan in Antwerpen: iedere week hangt elke student zijn werk aan de muur en ieder onderdeel wordt in groep besproken. Goed systeem om een overzicht te krijgen van de verschillende persoonlijke benaderingen en interpretaties van de opdracht, maar het vergt wel een enorme inspanning om je een ganse dag op presentaties die telkens over hetzelfde onderwerp handelen, te concentreren.
En zeker als je dan tegelijk een vreemde taal moet begrijpen en ook de inhoud moet vatten.
Maar niet getreurd, eens we een aantal weken bezig zijn zal ik ook wel in het ritme komen dat de studenten hier blijkbaar aangeboren hebben (Zuiderse mentaliteit? ONEE) en de andere vakken vallen best mee.
'Ville et Territoires', een vak over de historiek van de méditerrane stad; 'Processus de Conception', een vak over ontwerpmethodologie, 'urbanisme operationnel' is een lezingenreeks over stedenbouw, 'Informatique 3 et 4' over Autocad 2D en 3D, andere 3D programma's en de constructie van websites en tot slot m'n favoriet: Pratiques Plastiques Projet Personnel. Een vak waarbij je in kleine groepjes rond allerlei vormen van beeldende kunst werkt. Ik heb gekozen voor Prof Liebard: een echte PaulusDeBoskabouter waarbij je sculpturen in beton mag maken. Zie foto's op Picasa: aan de slag met hamerkeu, zaagskeu en beitelkeu.
Kan je je ooit inbeelden dat we zoiets zouden doen op het immer functionalistische Henry Van De Velde Instituut in Antwerpen? Ik denk het niet.
Tot zover de uiteenzetting over ENSAM. En aangezien het drukke uurrooster het in de week niet toelaat s'avonds de bloemetjes buiten te zetten, nemen we het er in het weekend dan maar deftig van.
vrijdag 5 oktober 2007
Tweede week Montpellier. 17-09-2007
Maandag , na 7 nachten jeugdherberg eindelijk verhuisd. Wel blij want na zo’n weekje verlang je echt naar een beetje privacy en vooral: een eigen koelkast vol yoghurtjes!!! Maar nu zit ik er dus al, in ons eigen bescheiden paleis. Op dit moment is het nog heel leeg. Niet gemeubeld, dus we zullen nog is naar de IKEA moeten! Maar ik heb mijn kamertje al wel gezellig gekregen. Marine heeft een poes, Pirouette en dat geeft het meteen ook wat meer een huiselijke sfeer.
De tweede week van de franse lessen was zelfs nog drukker dan de eerste! Veel dingen gedaan met de erasmusstudenten Ann (ook een Vlaams meisje), Isabel (Duits), Mattheo (Italiaan), Giacommo (ook Italiaan), Diana (Portugese), Marta en Bélèn (Spaans), Héléna en Kaisa (Zweeds), Assia (een Poolse) enz…
Veel Duitsers ook maar ik moet toch eerlijk bekennen, die liggen me minder.
Vrijdag de 7e waren we allemaal uitgenodigd in Amadeo’s Casa. (Ons klasje en nog wat aanhang). Iedereen moest zijn eigen specialiteit meebrengen: super feestmaal. Maar oh my god: waar woont die!!! Je waant jezelf een echte koningin: een villa in het hartje van het historisch stadscentrum georganiseerd rond een magnifieke binnenplaats met een oude plataan. Kamers met een plafond zo hoog dat je er twee kamers van zou kunnen maken, kroonluchters, glas in lood ramen, zware eiken deuren, marmeren trappen.
Mmm, daartegenover is ons appartementje echt maar een functionalistische hut. Maar ja, hij betaald dan ook het dubbele dan ik. Het is handiger om vrienden te hebben die het zich kunnen veroorloven dan dat je het zelf moet betalen J. Fijn fijn feest.
Voor de eerste keer ook naar de Rockstore geweest. Dat is zowat de bekendste club van Montpelier centrum. Oké, maar niet heel bijzonder.
S’Anderendaags wel het mooiste strand ooit ontdekt!
Het is een titanenwerk om er te geraken: 5 minuten tram, 10 minuten andere tram, 30 minuten bus en dan 50 minuten stappen. Maar het is meer dan de moeite: eerst een prachtig landschap tussen wijngaarden en cipressen en dan via een smal weggetje tussen de Etangs bereik je het eilandje Maguelone. Ergens vanboven pronkt een ruïne van een kathedraal. Dan opnieuw smalle strook land tussen de meren die het eilandje met het strand verbindt. En dan achter de duinen een onvergetelijk zicht op een azuurblauwe zee met een stalende zon erboven. Hier ga ik zeker nog vaak naar terugkeren.
Nu de Franse lessen gedaan zijn kan ik eindelijk alles eens gaan uitdiepen. Ik wil de omgeving verkennen: Sète, Agde, Narbonne, Carcasonne en Nimes, de museums van Montpellier bezoeken en zeker de Jardin des Plantes gaan bezichtigen.
Morgen nog een namiddagje zee en woensdag vlieg ik er vollenbak in! Planning maken (uiteraard), treinpas halen en me goed informeren.
mmm….
De tweede week van de franse lessen was zelfs nog drukker dan de eerste! Veel dingen gedaan met de erasmusstudenten Ann (ook een Vlaams meisje), Isabel (Duits), Mattheo (Italiaan), Giacommo (ook Italiaan), Diana (Portugese), Marta en Bélèn (Spaans), Héléna en Kaisa (Zweeds), Assia (een Poolse) enz…
Veel Duitsers ook maar ik moet toch eerlijk bekennen, die liggen me minder.
Vrijdag de 7e waren we allemaal uitgenodigd in Amadeo’s Casa. (Ons klasje en nog wat aanhang). Iedereen moest zijn eigen specialiteit meebrengen: super feestmaal. Maar oh my god: waar woont die!!! Je waant jezelf een echte koningin: een villa in het hartje van het historisch stadscentrum georganiseerd rond een magnifieke binnenplaats met een oude plataan. Kamers met een plafond zo hoog dat je er twee kamers van zou kunnen maken, kroonluchters, glas in lood ramen, zware eiken deuren, marmeren trappen.
Mmm, daartegenover is ons appartementje echt maar een functionalistische hut. Maar ja, hij betaald dan ook het dubbele dan ik. Het is handiger om vrienden te hebben die het zich kunnen veroorloven dan dat je het zelf moet betalen J. Fijn fijn feest.
Voor de eerste keer ook naar de Rockstore geweest. Dat is zowat de bekendste club van Montpelier centrum. Oké, maar niet heel bijzonder.
S’Anderendaags wel het mooiste strand ooit ontdekt!
Het is een titanenwerk om er te geraken: 5 minuten tram, 10 minuten andere tram, 30 minuten bus en dan 50 minuten stappen. Maar het is meer dan de moeite: eerst een prachtig landschap tussen wijngaarden en cipressen en dan via een smal weggetje tussen de Etangs bereik je het eilandje Maguelone. Ergens vanboven pronkt een ruïne van een kathedraal. Dan opnieuw smalle strook land tussen de meren die het eilandje met het strand verbindt. En dan achter de duinen een onvergetelijk zicht op een azuurblauwe zee met een stalende zon erboven. Hier ga ik zeker nog vaak naar terugkeren.
Nu de Franse lessen gedaan zijn kan ik eindelijk alles eens gaan uitdiepen. Ik wil de omgeving verkennen: Sète, Agde, Narbonne, Carcasonne en Nimes, de museums van Montpellier bezoeken en zeker de Jardin des Plantes gaan bezichtigen.
Morgen nog een namiddagje zee en woensdag vlieg ik er vollenbak in! Planning maken (uiteraard), treinpas halen en me goed informeren.
mmm….
Eerste week Montpellier. 10-09-2007
Een resumé:
De eerste dag van de cursus Frans was een beetje onwennig, afschuwelijk slechte test afgelegd en na afloop toch nog niet echt mensen durven aanspreken dus dan toch maar op m’n eentje Montpellier gaan verkennen. Meteen veel foto’s genomen, waarschijnlijk komt het er niet meer van later, om van die echte toeristenfoto’s te trekken. M M M genieten van al dat moois dat op je afkomt.
Al meteen twee plekken tot mijn favorieten gebombardeerd: de schaaktafeltjes aan de vijver in het park aan de esplanade (daar waar ik nu zit te schrijven met het avondzonnetje op m’n rug) en het prachtige pleintje aan de cathedraal: Place De La Canourge.
‘s Avonds heel moe van alle indrukken en vroeg in bed gekropen.
De volgende dagen telkens als een brave student naar de Franse les. Héél nuttig op alle gebieden: energieke Franse juffen en een klein klasje van zo’n 16 man en zo’n 9 verschillende nationaliteiten. Basic stuff, maar toch goed om even op te frissen.
Nog veel beter was dat je er enorm veel mensen leert kennen! Meteen de eerste dag al prijs: picknicken met erasmusstudenten, naar het strand met erasmusstudenten, dineren met erasmusstudenten en vooral: als een iets minder brave student feesten met andere erasmusstudenten.
Het lijkt een beetje geforceerd en dat is het misschien ook wel, mààr we zitten allemaal in hetzelfde schuitje moederziel alleen in een nieuwe grote stad. Dus het is goed om nu veel contacten te leggen. Iedereen is enorm aardig en ik heb me nog geen seconde alleen gevoeld of verveeld. Dat ging zelfs zover dat het op den duur een opluchting was om eventjes alleen te zijn en is rustig op adem te komen. Veel tijd om thuis oefeningen te maken was er ook niet… jammer, want al de dingen die ik nu terug heb herhaald zou ik ook echt eens moeten studeren, anders heeft het weinig nut. Misschien elke dag een uurtje vanaf vandaag!
Die week ook niet echt een weekend gehad want: les op zaterdag! (geen Siesta, onee) Zondag dan voor de eerste maal naar het strand geweest in Palavas. Wel niet zo’n mooi: toeristisch en een lelijke kust. Mààr het is met de bus te bereiken en hé: een strand is een strand. Knoerte verbrand ook.Die week ook enkele keren afgesproken met Chadie, Quentin en Marine, mijn nieuwe roommates.
De eerste dag van de cursus Frans was een beetje onwennig, afschuwelijk slechte test afgelegd en na afloop toch nog niet echt mensen durven aanspreken dus dan toch maar op m’n eentje Montpellier gaan verkennen. Meteen veel foto’s genomen, waarschijnlijk komt het er niet meer van later, om van die echte toeristenfoto’s te trekken. M M M genieten van al dat moois dat op je afkomt.
Al meteen twee plekken tot mijn favorieten gebombardeerd: de schaaktafeltjes aan de vijver in het park aan de esplanade (daar waar ik nu zit te schrijven met het avondzonnetje op m’n rug) en het prachtige pleintje aan de cathedraal: Place De La Canourge.
‘s Avonds heel moe van alle indrukken en vroeg in bed gekropen.
De volgende dagen telkens als een brave student naar de Franse les. Héél nuttig op alle gebieden: energieke Franse juffen en een klein klasje van zo’n 16 man en zo’n 9 verschillende nationaliteiten. Basic stuff, maar toch goed om even op te frissen.
Nog veel beter was dat je er enorm veel mensen leert kennen! Meteen de eerste dag al prijs: picknicken met erasmusstudenten, naar het strand met erasmusstudenten, dineren met erasmusstudenten en vooral: als een iets minder brave student feesten met andere erasmusstudenten.
Het lijkt een beetje geforceerd en dat is het misschien ook wel, mààr we zitten allemaal in hetzelfde schuitje moederziel alleen in een nieuwe grote stad. Dus het is goed om nu veel contacten te leggen. Iedereen is enorm aardig en ik heb me nog geen seconde alleen gevoeld of verveeld. Dat ging zelfs zover dat het op den duur een opluchting was om eventjes alleen te zijn en is rustig op adem te komen. Veel tijd om thuis oefeningen te maken was er ook niet… jammer, want al de dingen die ik nu terug heb herhaald zou ik ook echt eens moeten studeren, anders heeft het weinig nut. Misschien elke dag een uurtje vanaf vandaag!
Die week ook niet echt een weekend gehad want: les op zaterdag! (geen Siesta, onee) Zondag dan voor de eerste maal naar het strand geweest in Palavas. Wel niet zo’n mooi: toeristisch en een lelijke kust. Mààr het is met de bus te bereiken en hé: een strand is een strand. Knoerte verbrand ook.Die week ook enkele keren afgesproken met Chadie, Quentin en Marine, mijn nieuwe roommates.
L’ arrvivée. Eerste uren Montpellier. 27-08-2007
Om half 12 uitgebreid afscheid genomen van la familia. Ik had het er toch een beetje moeilijk mee, geheel tegen mijn verwachtingen in. Beetje knikkende knieën, op de TGV, hele flinke mama. Een TGV lijkt van binnenuit helemaal niet zo snel te gaan en 5 uur reizen is toch wel lang als je zo vol spanning zit. Frans mutske (cadeautje van Godelief) ganse reis opgezet maar ho, snel terug af bij snikhete aankomst in Montpellier.
Heel raar gevoel, daar op het perron stappen. Ook wel een beetje een gesleur met een rugzak, gigantische tas en loodzware handbagage. En dan het station buiten stappen en totaal overdonderd worden: drukte, palmbomen, fonteinen, mensen, platanen, prachtige herenhuizen met die typische luikjes en overal was iedereen wel met iets bezig. Je kon de mediterrane sfeer onmiddellijk voelen.
Toch even adempauze nemen en snel terug in de schaduw gaan staan. Adres jeugdherberg opgezocht en tram genomen. Meteen oogjes opentrekken. Wauw, wat een ruimte overal. La Place De La Comedie: onvergetelijke eerste indruk. Beetje weg kwijt, maar jeugdherberg dan uiteindelijk toch gevonden. Paniek want volzet, maar na de nodige onderhandelingen in slecht Engels en nog slechter Frans (de reservatie was nog niet verwerkt) toch nog een bedje gekregen. Niet duur en met ontbijt. Hopelijk kan ik hier nog enkele dagen blijven.
Hongerig en bezweet dus: douche nemen en eten zoeken. En wel in die volgorde.
Meteen de eerste avond al is Marine (23, studeert Rechten) me komen oppikken aan de jeugdherberg. Samen naar ’t appartement gewandeld. ‘t Is zo’n typisch Frans jaren zestig appartementsblok. Misschien een beetje saai en clean, maar wel heel ruim. Doet sterk denken aan de ‘immeuble d’habitation van Le Corbusier in Marseille. Ideaal dus voor architectuurstudenten. Quentin was er ook, heel sympathieke jongen: 27 jaar, studeert geschiedenis. En dan rondleiding: 4 grote slaapkamers met elk een eigen terras, een grote keuken, badkamer, berging, leefruimte (ook met terras). Zoiets groots willen in Antwerpen is zoeken naar ’n speld in ’n hooiberg. Nu ja, zo aandachtig nu ook weer niet gekeken, maar voor de moment ben ik rap content. Geen zes maanden in de jeugdherberg alstublieft.
Pintje gedronken (Heineken weliswaar) met de huidige bewoners en Marine en Quentin. Ongeveer 1/3 begrepen van waarover het ging maar ik doe men best. Ik merk wel dat ’t op den duur erg vermoeiend is, je heel de tijd concentreren op een vreemde taal. Om 22u afgesproken voor de “McDo” met Chadie. Fijne wandeling door Montpellier by night. ’t Appartement ligt echt wel dicht tegen de stadskern. Chadie krijgt geen pauze bij McDonalds dus dan maar ’n hapje eten bij ’n goedkope kebab. Vergeten dat je in Frankrijk niet hoeft te betalen voor kraantjeswater. Hele fijne babbel en vooral heel blij dat ik mijn eerste avond in mijn nieuwe stad niet alleen moest doorbrengen. Met Quentin terug naar de jeugdherberg en daar aan een korte slapeloze nacht begonnen.
Heel raar gevoel, daar op het perron stappen. Ook wel een beetje een gesleur met een rugzak, gigantische tas en loodzware handbagage. En dan het station buiten stappen en totaal overdonderd worden: drukte, palmbomen, fonteinen, mensen, platanen, prachtige herenhuizen met die typische luikjes en overal was iedereen wel met iets bezig. Je kon de mediterrane sfeer onmiddellijk voelen.
Toch even adempauze nemen en snel terug in de schaduw gaan staan. Adres jeugdherberg opgezocht en tram genomen. Meteen oogjes opentrekken. Wauw, wat een ruimte overal. La Place De La Comedie: onvergetelijke eerste indruk. Beetje weg kwijt, maar jeugdherberg dan uiteindelijk toch gevonden. Paniek want volzet, maar na de nodige onderhandelingen in slecht Engels en nog slechter Frans (de reservatie was nog niet verwerkt) toch nog een bedje gekregen. Niet duur en met ontbijt. Hopelijk kan ik hier nog enkele dagen blijven.
Hongerig en bezweet dus: douche nemen en eten zoeken. En wel in die volgorde.
Meteen de eerste avond al is Marine (23, studeert Rechten) me komen oppikken aan de jeugdherberg. Samen naar ’t appartement gewandeld. ‘t Is zo’n typisch Frans jaren zestig appartementsblok. Misschien een beetje saai en clean, maar wel heel ruim. Doet sterk denken aan de ‘immeuble d’habitation van Le Corbusier in Marseille. Ideaal dus voor architectuurstudenten. Quentin was er ook, heel sympathieke jongen: 27 jaar, studeert geschiedenis. En dan rondleiding: 4 grote slaapkamers met elk een eigen terras, een grote keuken, badkamer, berging, leefruimte (ook met terras). Zoiets groots willen in Antwerpen is zoeken naar ’n speld in ’n hooiberg. Nu ja, zo aandachtig nu ook weer niet gekeken, maar voor de moment ben ik rap content. Geen zes maanden in de jeugdherberg alstublieft.
Pintje gedronken (Heineken weliswaar) met de huidige bewoners en Marine en Quentin. Ongeveer 1/3 begrepen van waarover het ging maar ik doe men best. Ik merk wel dat ’t op den duur erg vermoeiend is, je heel de tijd concentreren op een vreemde taal. Om 22u afgesproken voor de “McDo” met Chadie. Fijne wandeling door Montpellier by night. ’t Appartement ligt echt wel dicht tegen de stadskern. Chadie krijgt geen pauze bij McDonalds dus dan maar ’n hapje eten bij ’n goedkope kebab. Vergeten dat je in Frankrijk niet hoeft te betalen voor kraantjeswater. Hele fijne babbel en vooral heel blij dat ik mijn eerste avond in mijn nieuwe stad niet alleen moest doorbrengen. Met Quentin terug naar de jeugdherberg en daar aan een korte slapeloze nacht begonnen.
donderdag 4 oktober 2007
blogmania
Het is uiteindelijk dan toch zover gekomen: een blog met al m'n lief en leed hier vanuit het paradijs. Weldra het heetste van de naald, maar nu eerst uitzoekenn hoe alles marcheert.
Abonneren op:
Posts (Atom)
